Osuszanie Budynków

W przypadku wystąpienia zawilgocenia ścian, istotne jest skonsultowanie się ze specjalistą. Samodzielne próby osuszania mogą nawet doprowadzić do uszkodzenia konstrukcji budynku.

Wybór metody osuszania ścian i fundamentów zostanie dokonany po dokładnym zbadaniu budynku i dostosowany do indywidualnych potrzeb klienta.

Pierwsze dwa sposoby są technikami osuszania, podczas gdy kolejne trzy są metodami, które ostatecznie prowadzą do osuszenia budynku. Naturalne wysychanie budynku po zastosowaniu tych technik jest bardzo powolne, zajmuje około 10 centymetrów grubości muru na rok. Dlatego konieczne jest zastosowanie dodatkowej metody osuszania.

W przypadku budynków, w których izolacja pionowa lub pozioma przestała działać z powodu błędów wykonawczych lub upływu czasu, powodując wilgoć w budynku, istnieje możliwość odtworzenia izolacji poprzez iniekcję. Ta metoda polega na wypełnieniu powstałych porów w materiałach budowlanych odpowiednimi substancjami.

Przyczyną pojawienia się wilgoci i zagrzybienia jest przemieszczanie się wody w górę przez pory w ścianach za pomocą sił kapilarnych. W zależności od materiału, z którego wykonano ścianę, oraz warunków otoczenia, stosuje się iniekcję grawitacyjną lub ciśnieniową. Wybór odpowiedniej metody jest ustalany podczas lokalnej inspekcji lub wynika z zaleceń projektowych.

Iniekcja polega na wstrzyknięciu odpowiedniej substancji za pomocą specjalnego urządzenia głęboko w mur. Gdy substancja kontaktuje się z wodą i solami, które są przenoszone przez wodę do wnętrza materiału, powstają kryształki, które zamykają pory. Ten proces skutecznie blokuje podciąganie wody z solami mineralnymi, a powyżej tej bariery następuje osuszanie ściany.

Aby przeprowadzić iniekcję, konieczne jest wykonanie otworów, do których wstrzykiwana jest specjalna substancja chemiczna, takie jak Kiesol lub Kiesol C. Ta substancja tworzy poziomą barierę i blokuje podciąganie kapilarną wodę. Otwory po iniekcji są następnie zamykane specjalną uszczelniającą zaprawą o wysokiej odporności na siarczany, taką jak Dichtspachtel.

Ścianę, po usunięciu tynku (powyżej 80 cm od obszaru wilgotności), należy pozostawić na 3 tygodnie, aby odparowała z niej woda. Ostatnim etapem jest wykonanie renowacyjnych tynków.

W budynkach, w których z upływem czasu lub z powodu błędów wykonawczych przestała działać izolacja pionowa lub pozioma, co poskutkowało pojawieniem się wilgoci w budynku, istnieje możliwość odtworzenia izolacji za pomocą iniekcji. Metoda ta polega na wypełnieniu porów powstałych w materiałach, z których wykonano ściany, odpowiednimi substancjami.Powodem pojawienia się zawilgocenia i zagrzybienia jest transportowanie wody ku górze przez pory w ścianach za pomocą sił kapilarnych. W zależności od materiału, z jakiego została wykonana ściana i warunków w jej otoczeniu stosujemy iniekcje grawitacyjne lub ciśnieniowe. Dobór odpowiedniej metody ustalany jest w trakcie wizji lokalnej lub wynika z zaleceń projektowych.

Iniekcja polega na wstrzyknięciu za pomocą specjalnego urządzenia odpowiedniej substancji w głąb muru. W kontakcie preparatu z wodą i solami, jakie podciągana woda przenosi w głąb materiału tworzą się kryształki, które zamykają pory. Zjawisko to skutecznie blokuje podciąganie wody z solami mineralnymi a powyżej tej bariery następuje osuszanie ściany.

Do wykonania iniekcji konieczne jest wykonanie otworów, do których po oczyszczeniu wstrzykiwana jest substancja chemiczna (Kiesol lub Kiesol C), która wytworzy przeponę poziomą i zablokuje podciąganie kapilarne. Otwory po iniekcji zapełniane są zaprawą uszczelniającą o wysokiej odporności na siarczany marki Dichtspachtel. Ścianę po skuciu tynku (powyżej 80 cm od śladów zawilgocenia) należy pozostawić na 3 tygodnie, aby odparowała z niej woda. Ostatnim etapem jest wykonanie tynków renowacyjnych.

Często zdarza się, że projektanci i wykonawcy mylą gruntowanie ścian fundamentów z hydroizolacją, ograniczając się do pomalowania ich czarną substancją, która stanowi tylko pierwszą warstwę izolacji, a nie pełnoprawną izolację. Efektem tego jest pojawienie się wielu problemów z degradacją ścian po kilku latach. 

Na ścianach piwnic pojawiają się plamy wilgoci, a tynk zaczyna pęcznieć i odpada w wyniku migracji soli zawartych w wodach gruntowych. W tych miejscach tworzą się ogniska porośnięte grzybami i pleśniami, które są szkodliwe dla zdrowia. Taki sposób izolacji również prowadzi do znacznych strat energii cieplnej przez wilgotne przegrody budowlane. W takich sytuacjach konieczne staje się odkopywanie fundamentów budynku i odtworzenie izolacji pionowej.

Jeśli warunki gruntowe i otoczenie budynku nie stanowią zagrożenia, skutecznym sposobem osuszenia jest wykonanie głębokiego wykopu aż do głębokości ławy fundamentowej. W tym procesie przeprowadzamy drenaż i systemową hydroizolację.

Po odtworzeniu izolacji pionowej, montowana jest izolacja termiczna, która zapobiega powstawaniu mostków termicznych na wyższych poziomach fundamentu. Jeśli warunki gruntowe są odpowiednie, wykonuje się drenaż za pomocą perforowanej rury odwadniającej, chronionej geowłókniną, aby zapobiec zasypywaniu. Aby zabezpieczyć izolację termiczną, mocuje się do niej podwójną warstwę folii budowlanej o grubości 0,3 mm, tworzącą strefę poślizgu i umożliwiającą łagodne osiadanie gruntu, nie naruszając wcześniej wykonanych prac.

Metoda osuszanie fundamentów za pomocą iniekcji kurtynowej jest używana w przypadku, gdzie nie ma możliwości odkopania fundamentów, na przykład ze względu na sąsiedztwo innego budynku, ruchliwą ulicę lub obecność cieku rzeki bezpośrednio przy ścianach piwnicznych. Iniekcja kurtynowa umożliwia osuszenie piwnicy w sytuacjach, gdy tradycyjne wykonanie izolacji pionowej wiązałoby się z wysokimi kosztami lub mogłoby naruszyć gwarancję.

Aby przeprowadzić iniekcję kurtynową, konieczne jest wykonanie otworów w ścianach o rozmiarach siatki od 30×30 cm do 50×50 cm (zależnie od grubości muru) w odstępach co 15 cm przy płycie dennej.

Następnie do otworów montuje się paczki, przez które wstrzykuje się płynny preparat, który penetrując przestrzeń, tworzy chemiczną barierę przeciwko wilgoci. Po zakończeniu procesu i usunięciu paczków, otwory po iniekcji wypełnia się specjalną uszczelniającą zaprawą o wysokiej odporności na siarczany, taką jak Dichtspachtel. Ścianę pozostawia się na około 3 tygodnie, a następnie wykonuje się tynki renowacyjne.

Iniekcja oparta na bentonicie, skałce osadowej o silnych właściwościach absorpcyjnych, jest jednym z najbardziej skutecznych rozwiązań, które stosujemy. Zapewnia ona odpowiednią wilgotność gruntu przylegającego do fundamentu przez cały okres użytkowania, jednocześnie blokując dopływ wilgoci do ścian i skutecznie je osuszając.